Bu şiir; Yokluğun diz dibinde büyüyen, ekmeğin kıymetini lokmayla öğrenen, çaresizliği anlayan, oyuncağı hayal olan bir neslin yüreğinden süzülen hatıradır.

Gülmeyi erteleyip sabretmeyi öğrenen, küçücük yaşta omuzlarına hayatın yükünü alan çocukların sessiz ama vakur hikâyesidir.

Bahane yerine gerçeklerle yürekten yüzleşen ve yaşayan ama asla şikayet etmeyen vefakar, cefakar bir nesildir.

Onları bilen bilir, bilmeyende kendi bilir, vesselam!

“Bizim neslin çocukları”, eksiklerle büyüyüp insanlığı eksiltmeyenlerin içten bir sesidir.

Çünkü o nesil; Yokluklarla büyüyen son nesildir! Onlar şimdi Ana, Baba, Dede, Nene’dir!

Bizim neslin Çocukları!

Emekleyerek geldiler,

Bizim neslin çocukları!

Var yok nedir bildiler,

Bizim neslin çocukları!

Çift elbiseler olmadı,

Çeşit oyuncak bulmadı,

Akşam gezmede kalmadı,

Bizim neslin çocukları!

Yeri geldi aç kaldılar,

Gönüllerde yer aldılar,

Zalime korku saldılar,

Bizim neslin çocukları!

Çelik çomak oyunları,

Vatandı tüm sorunları,

Düşünmedi yarınları,

Bizim neslin çocukları!

Renkli değil resimleri,

Çok olmadı kesimleri,

Pratiktir çözümleri,

Bizim neslin çocukları!

Lükse hiç gözleri yoktur,

Aç olsa da karnı toktur,

Lakin hayalleri çoktur,

Bizim neslin çocukları!

Büyükleri hep sayarlar,

Küçükleri de severler,

Her daim haddini bilirler,

Bizim neslin çocukları!

Menfaati bilmediler,

“İsteriz” hiç demediler,

Cefa çekti, gülmediler,

Bizim neslin çocukları!

Her hâlinden bellidirler,

Özden tatlı dillidirler,

Yürekten gönüllüdürler,

Bizim neslin çocukları!

Yurdu Vatan, vazgeçilmez,

Canı verse de geçirmez,

Kutsala, kem el, sürülmez,

Bizim neslin çocukları!

Bugün için yaşadılar,

Hiç gülmeyip ağladılar,

Yürekleri dağladılar,

Bizim neslin çocukları!

Hak hukuktan yanadırlar,

Can özünden canadırlar,

Kuşcu’m baba anadırlar,

Bizim neslin çocukları!

Halil Kuşcu. 07.03.2024

Saat: 09.30. Varsak