MUSTAFA OYA: VARSAK’IN GÜLER YÜZLÜ ÇINARI, SOL AYAĞIN USTASI
MUSTAFA OYA: VARSAK’IN GÜLER YÜZLÜ ÇINARI, SOL AYAĞIN USTASI
Varsak’ın geçmişinde öyle insanlar vardır ki sadece bir ömür yaşamazlar; yaşadıkları mahalleye, sokağa, kahveye, tarlaya ve hatıralara sinerler. Adları anıldığında bir nesil gülümser, bir nesil hüzünlenir. İşte o kıymetli isimlerden biri de hiç şüphesiz Mustafa Oya idi.
1949 yılında dünyaya gelen Mustafa Oya, hayatın zorluklarıyla küçük yaşta tanıştı. Henüz 5 yaşındayken annesini kaybetti ve öksüz kaldı. Kardeşi Ali Oya ( ALİCAN) ile birlikte büyüdü. Ancak onların en büyük dayanağı babaları İsmail Oya oldu.
İsmail Oya, eşinin vefatından sonra bir daha evlenmedi. İki evladına hem ana hem baba oldu. O dönemlerin güçlü tüccarlarından biriydi. Limandan mal alır, develerle Afyon taraflarına götürüp satar, ticaret yapardı. Emeğiyle, alın teriyle ailesini ayakta tutan güçlü bir adamdı. Mustafa Oya da böylesi bir babanın terbiyesiyle büyüdü.
Mustafa Oya hayatı boyunca çalışkanlığıyla tanındı. Bademağacı taraflarından süt alır, Varsak’taki mandıralara satarak geçimini sağlardı. Çiftçilik mesleğini de sürdürür, toprağıyla bağını hiç koparmazdı. Emek onun için sadece geçim değil, hayat biçimiydi.
Aile hayatında da örnek bir isimdi. Eşi Kâmile Oya ile yuvasını kurdu. Dört çocuk sahibi oldu: İsmail, Halil, Ramazan ve kızı Havva. Eşini 2013 yılında kaybetti. Tıpkı babası gibi, eşinin vefatından sonra yeniden evlenmedi. Sadakatiyle, vefasıyla yaşayan adamlardandı. Eşinden tam 13 yıl sonra, 21 Temmuz 2024 tarihinde hayata gözlerini yumdu.
Sol Ayağın Efsanesi
Varsak’ta bir dönem “sol ayak” denildiğinde akla gelen ilk isimlerden biri Mustafa Oya idi. Futbola büyük tutkuyla bağlıydı. Güzel oyunuyla, sert ve etkili vuruşlarıyla tanınırdı. Sahada iz bırakan adamlardandı.
Bir gün ayağı kırıldığında, oğlu İsmail’e “Beni Bademağaçlı Parlamento’ya götür” dediği anlatılır. Yolda acıdan rahatsız olup oğluna sık sık “Yavaş sür arabayı!” diye çıkışmıştı. Ayağı sarıldıktan sonra futbol sevdası biraz geri planda kaldı; artık sahada değil, kenarda izleyen tarafta yer aldı. Ama futboldan da, spordan da hiç kopmadı.
Güreşe de büyük ilgi duyardı. Varsak’ın sporla yaşayan insanlarından biriydi. Nerede bir müsabaka varsa takip etmeye çalışır, sonucu merak ederdi.
Zaman zaman kendisine torunlarından biri için “Senin gibi oynayan var mı?” diye sorulduğunda gülerek, “Yok, hiçbiri benim gibi değil” derdi. Bu söz, hem tatlı bir özgüven hem de geçmiş güzel günlerin neşeli hatırasıydı.
İnsanlığıyla Hatırlanan Bir Büyük
Mustafa Oya’yı tanıyan herkes onu güler yüzüyle hatırlar. Çocuklarla sohbet eder, gençlere nasihat verir, kimseyi boş çevirmezdi. Sert görünse de gönlü yumuşak adamlardandı.
1990 yılında oğlu İsmail, Şırnak’ta komando olarak askerlik yaparken çatışmaların yoğun olduğu günler yaşanıyordu. İsmail’in Kumlucalı özel timci arkadaşı Hasan Güzel izne gelince, Mustafa Oya’ya selam götürmek için Varsak’a uğradı.
Köy kahvesinde “Mustafa Oya’yı tanıyan var mı?” diye sorduğunda kimse hemen cevap vermedi. Çünkü eski Varsak kültüründe köye gelen yabancı önce tanınır, niyeti anlaşılır, sonra yönlendirilirdi. Haber Mustafa Oya’ya ulaştırıldı. Genç askerin kim olduğu öğrenilince hemen çağrıldı.
Mustafa Oya, oğlunun arkadaşını büyük bir misafirperverlikle ağırladı. Yemekler yedirdi, ilgilendi, selam gönderdi ve bir miktar harçlık vererek uğurladı. Bu hadise sadece bir ziyaret değil; eski Varsak terbiyesinin, güven anlayışının ve misafirperverliğinin güzel bir örneğiydi.
Son Yılları ve Ardında Bıraktıkları
Sigara alışkanlığı nedeniyle gelişen KOAH hastalığı sebebiyle vefat eden Mustafa Oya, sevenlerini derinden üzdü. Vefat ettiğinde 9 torun sahibiydi. Bunlardan 4’ünün adının Mustafa olması, ailesinin ona duyduğu sevgi ve saygının sessiz bir göstergesidir.
Mustafa Oya; çalışkanlığıyla, spor sevgisiyle, aile bağlılığıyla, güler yüzüyle ve insanlığıyla hatırlanacak kıymetli bir Varsak büyüğüydü.
Bazı insanlar ölür, bazı insanlar hatıra olur. Mustafa Oya, Varsak’ın unutulmayacak hatıralarından biridir. Allah rahmet eylesin.
